}

نامه های جامانده

یکشنبه ۱۳ دی ،۱۳۸۳

 

بعد از صبحانه...

 

 

بعد از صبحانه ابرو هایش را بالا انداخت و با نگاه دنبال کیفش  گشت که روی صندلی کنار دستی اش بود. برش داشت. درش باز بود. پاکت سیگارش را در آورد. تعارف که می کرد، چشمهایش مهربان شد:

-          سیگار؟

ماتِ ادا هایش بودم. لبخند زدم و سر تکان دادم:

-          نه!

یکی گذاشت کنار لبش. گوشه ی دیگر لبش گفت:

-          هر وقت دیدی بعد از صبونه دلت سیگار میخواد،...

میخواهد را کشیده و دلبرانه گفت و منتظرم گذاشت. یکبار کبریت زد، خاموش شد. کبریت دوم گرفت.جمله اش را تمام کرد:

-     ...بدون که سیگاری شدی!

هر دو خندیدیم، اما خنده ی او رفت پشت شعله ی کبریت و بعد دود غلیظ اولین پک که حتی صورتش را هم از من گرفت.

 

آخرین جرعه ی چای شیرین صبحانه که از ته لیوان سرازیر شد روی زبانم، دیدم شانزده سال است بعد از صبحانه به او فکر میکنم.

                                                                                

 

                                                             بیست وسوم آذرهشتادو سه

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

نامه ها
نامه های پیشین
نامه بر

دوستان داستان

سپینود
آشوب رمزها
داستانک های میلاد
میلادظریف
قصه های کرمان
داستان-داستان
حقیقت زیبایی
آدم معمولی
قصه واره های من
شب بی صبح
تانگوی یک نفره
تماس از نوع خیره ماندن به
زندگی جای دیگریست
قفس بی مرز
!اصلا مهم نیست باور کنید

رودخانه ی برفی
من و تنهایی
شکرتلخ
بگذار سخن بگویم
نیمه غایب
ای کاش می توانستم
همه کس و هیچکس
پشت بام کاهگلی
غربت دنیا
خیال آشام


دوستان شعر

نامه هایی به خودم
آپوریا
حضورِغیاب
شعرسپید
شهبارا
بودای عزیز
فریبا چلبی یانی
رویا ساحر
آهو مستوفی
یک تکه ابربرکلاهم
صلیب نگاه
آریا.ه